Hoe hobby mijn werk werd

Onderstaand is zeker geen verhaal van continu succes of het relaas van een supermens.

Mijn loopbaan herbergt vele uitdagingen en iedere dag brengt weer vele leermomenten met zich mee.
Voor mij zijn het stapstenen om weer verder te kunnen groeien.
Ik wil hiermee slechts aangeven dat er veel meer mogelijk is dan men in het algemeen denkt.

Voor verdere informatie rond de werkzaamheden die ik op reguliere basis en als nevenactiviteiten heb verricht, de studies en cursussen die ik heb gevolgd en de klanten die ik heb bedient, verwijs ik door naar de projectenpagina, mijn CV's en het profiel op Linkedin.

Hoe het begon

Het was wel weer even peinzen om er achter te komen hoe het voor mij allemaal met mijn loopbaan begon.
Achteraf gezien startte het zeer klassiek met vriendjes die een C64 homecomputer bezaten, waar leuke geluiden uit kwamen en waardoor mijn fantasie op hol sloeg.

Ik was vanaf mijn achtste jaar al niet weg te slaan uit de speelhallen, die met hun 8-track recorders spelletjes van mooie soundtracks voorzagen.
Later werden deze spellen vervangen door de 8-bits videogames.
Stelt u zich mijn adrenalinestoten eens voor toen ik voor het eerst met een Atari spelcomputer of een C64 kon stoeien.
Op een gegeven moment wilde ik wel wat leren van mijn ziende vrienden die in Basic en Assembler (machinetaal) konden toveren.

Ik ging helemaal uit mijn dak toen een vriend een echt toegankelijk spel maakte dat Knollenland werd gedoopt.
Het bestond uit een vlak waarbinnen objecten (simpele sprites) werden geplaatst die gevonden moesten worden door middel van de joystick in rechte lijnen te bewegen.
Ik leerde voor het eerst om te navigeren in een grafische, en voor mij onbekende omgeving, waar geluid vertelde waar ik was.
Ik werd geprikkeld om zelf de vertaalslag te maken tussen virtualiteit en werkelijkheid.

Mijn ouders zagen in de computer de toekomst en kochten in 1994 een C128 waar ook CP/M op kon worden geinstalleerd.
Hierbij werd de tekstverwerker Wordstar en de Spreadsheet Multiplan geleverd.
Commodore zelf leverde ook het administratiepakket Jane waar ook een agenda in was verwerkt.
Helaas heb ik deze software nooit volledig kunnen gebruiken.

De machine bediende ik door de commando's uit mijn hoofd te leren.
Gelukkig waren de computers in die tijd van een slecht geisoleerde audiouitgang voorzien.
Het leuke effect wat ik mij nog steeds kan herinneren is dat ik (als ik de C128 op mijn mengpaneel aansloot) aan de hoge piepjes kon horen of een commando goed of fout werd bevonden door de speakers goed hard te zetten. Het geluidspatroon van ruis en achtergrondpiepjes veranderede als het scherm werd gevuld met veel data (scrolling), er een foutboodschap verscheen en als er data van een randapparaat werd ingelezen.
Programma's werden namelijk zowel van tape als disk gelezen en beiden hadden andere geluidspatronen waaraan ik kon horen of data werd verzonden of wanneer er zaken klaar stonden voor gebruik.
Wie van u kent er nog Bitconvoy om diskettes op tape te zetten?
Ik kon horen of datablokken gevuld of leeg werden verzonden.
Voor wie een idee wil krijgen over hoe het geluid heeft geklonken, kan het nog steeds aan den lijve ondervinden.
Bij een slecht afgeschermde PC-geluidskaart is de overdracht van data nog steeds te horen en voor wie een taperecorder in de kast heeft staan kan altijd nog de kraakjes en piepjes van Basiccode2 door de speakers laten schallen.

Een andere vriend bouwde voor mij een paar kleine programmatjes die met Sayit-Sam (spraakprogramma) voorlas wat er naar het scherm werd gestuurd.
Hiermee kon ik directories lezen en door kleine teksten bladeren.
De programmeertaal Basic kwam hierdoor ook onder handbereik, alleen kon ik zeer beperkte code gebruiken.
Onder de 128-mode had ik wel wat meer tot mijn beschikking, maar het geheugen bleef natuurlijk klein.

Na mijn middelbare school kwam ik op een opleiding waar de Acorn BBC werd gebruikt.
Informatica was een verplicht vak, evenals het doorlopen van twee stageperioden.
Mijn kansen werden vergroot omdat ik toestemming kreeg om de eerste tekstverwerker met brailleregel te gebruiken die onder CP/M met een disk werktte.
De Versabraille II was de eerste programmeerbare versie die door middel van Aztec C en 8085 Assembler met programma's uit te breiden was.
Ook beschikte het apparaat over een Rs232 interface zodat via een serile poort met andere apparaten gecommuniceerd kon worden.

Niet alleen kon ik nu gemakkelijk printen via matrix-Printer of elektrische typmachine (ik had een echte Cannon), maar ook kon ik nu data dumpen vanaf de C128.
Het resultaat was dat ik meer controle had dan voorheen.

Mijn eerste stage vond plaats bij een kantoorboekhandel die ook software verkocht.
In eerste instantie verrichte ik receptiewerk en administratieve taken, maar toen men begreep dat mijn passie voor computers ook goed te gebruiken was mocht ik mee naar een klant voor installatie van Cash, een van de weinige Nederlandse boekhoudprogramma's onder CP/M.
Ook werktte daar een slimme blinde dame die ik kon laten zien dat er meer mogelijk was dan alleen receptiewerk.

Mijn tweede stage was voor mij zeer belangrijk.
Derk van der Velde (later de grondlegger en ontwerper voor de Porta- en Combibraille-software), en zijn collega Arend-Jan van Dongen maakte mij wegwijs met niet alleen CP/M, maar ook in wat beter programmeerwerk betekende.
Brat (een schermdump-programma van IBM) werd getest en ik mocht daarvan meegenieten.
Verder zag ik het licht van Comal, dat een Cobol-achtige variant was en door Derk samengesteld was, ten behoeve van standaard programmeerwerk.
Ook maakte ik mij Aztec C eigen en rook voor het eerst aan 8085 machinetaal.
Sommige zaken waren blijkbaar zo diep in mijn onderbewuste ingebrand, dat ik nu nog zaken van de Z80 uit mijn hoofd op kan dreunen.

Tijdens mijn volgende (MEAO)-opleiding kwam de PC en dus ook Dos in opkomst.
Derk van der Velde schreef de software voor Portabraille en Tieman ontwikkelde de hardware in de vorm van de eerste echte brailleleesregel, zodat ik voor het eerst volledig met een gewone Pc kon werken.
Om het leer- en werkproces te bevorderen leverde Tieman laptops mee.

Naast mijn opleiding kon ik gewoon via audiotapes een cursus Dos en Word Perfect volgen, stoeien met D-Base en programmeren in C en Qbasic.

Ook werd mijn C128 vervangen door een Amiga, een apparaat waar ik alleen met de CLI op basis van een Terminal-sessie kon communiceren.

Na mijn opleiding begon ik met PDI, maar doordat ik een baan kreeg als programmeur bij de Detam leek het me beter om mij hier op te richten.
Tevens was ik inmiddels getrouwd en begon voor mij een nieuwe periode van het opdoen van levenservaringen.

Van programmeur tot beheerder, 1989 t/m 1992

Ik begon als PC-Programmeur bij de Detam met een contract voor halve dagen, maar na twee weken werd deze omgezet tot een volledige werkweek.
Gelukkig, want er waren toen nog geen Interliners, dus de reistijd was behoorlijk lang.

Na een jaar programmeren werd ik aangesteld als PC-Specialist en maakte ik zowel met hobby en werk kennis met de wereld van de BBSsen, netwerken en packetradio.
Tevens had het verzamelen van Shareware en het werken met Midi er toe bijgedragen dat ik naast mijn dagelijkse baan ook wat kon bijverdienen.
Ook was het mogelijk geworden om onafhankelijk van blindenbibliotheken aan vakliteratuur te komen.

Na een jaar werd ik aangesteld als applicatiebeheerder.
Mijn functie bleef onveranderd maar de verantwoordelijkheid nam toe.
Ik werktte steeds meer met Novell's Netware, Mainframe en IBM RS/6000 (AIX/Unix) en het ontwikkelen/onderhouden van KA-omgevingen voor uitkeringsafdelingen.
De Detam was toen een van de eerste pioniers op het gebied van Workflow (Staffware) en geintegreerde KA-Omgevingen (Uniplex en BRS).
Hiermee werd bijvoorbeeld de gehele afhandeling van diverse WW-uitkeringsprocedures geautomatiseerd.

Door deze ontwikkelingen werd ik verzocht meer tijd aan opleidingen te besteden.
Bij de Semi-overheid hoorde dan ook zaken als ITIL en cursussen gericht op dataanalyse, bedrijfscommunicatie tot een vast onderdeel, dus ITIL, communicatie en teambuilding en een basis voor proces- en projectmanagement, werden aan mijn kennisgebied toegevoegd.
Hierbij vormde het snel beschikbaar krijgen van brailleboeken toch nog een struikelblok, zodat mijn vrouw veel moest voorlezen.
Hoewel ze dat graag deed legde dat toch een belasting op het gezinsleven.
Ik was in 1992 de trotse vader geworden van Mark en in 1992 van Elise.

Gelukkig werd ik geholpen door het feit dat de Combibraille werd uitgebracht.
Deze opvolger van Portabraille werd door Derk van der velde ontworpen om nog vlugger over schermen te navigeren en sneller (door het maken van verbeterde instellingen) met softwarematige cursors te werken.

De weg gaat verder (1993 t/m 1995)

Deze periode was achteraf bezien voor mij eigenlijk een overgang van doen naar denken.
Ik besloot paralel aan mijn werk een eigen bedrijfje op te richten waar ik wat freelence werk kon uitvoeren.
Beveiliging, werken met geluid en het meehelpen ontwerpen van een Shareware-Cdrom, konden prima met mijn werk worden gecombineerd.
Eerst werd ik hierbij geholpen door Derk, maar in 1996 heb ik de draad verder zelf opgepakt.
De 36-uurige werkweek was echt een weelde.

Verder hielp ik als vrijwilliger mee aan Display Onder Handbereik, het Combibraille gebruikersblad op diskette van het bedrijf Tieman.

Hierna raakte mijn loopbaan in een stroomversnelling.
De volgende factoren droegen hier aan bij:

In gebruikname van Tele-Voice-systemen
Eis om als specialist en automatiseerder meer te weten over bedrijfskunde
de intrede van Windows 3.11
Fusie met de BVG

Door deel te nemen aan deze activiteiten kon ik doorgroeien naar de functie van netwerkspecialist.
Belangrijk hierbij was dat de afdeling Informatievoorziening waar ik werktte werd omgezet van standaard afdeling naar een los functionerend bedrijf, waarbij middels gedwongen winkelnering onze werkgever tot klant werd omgevormd.
Deze transformatie betekende ook dat ik deels werd betrokken bij het restylen van de werkprocessen.

Op de werkplek dook nu ook steeds meer de grafische werkomgeving op.
Windowbridge was het eerste pakket dat Windows 3.11 in braille omzette, dus gelukkig kon ik nog steeds mijn werk blijven verrichten.
Ik begon voorzichtig met de grafische omgeving te werken, maar er waren veel uitdagingen te overwinnen.
Niet alleen betekende het grafisch werken dat ik met HTML en Java/Javascript kennis maakte, maar ook dat ik mij vanaf toen tot op dit moment mij heb verdiept in de wereld van de gebruikersinterface (GUI).
Later heeft deze kennis zich laten vertalen in HCI en USD (User Centered Design).
Genoeg uitdaging dus voor iemand die een Ascii en geen grafische omgeving gewend was.
Er werd toen nog steeds veel in platte tekst opgemaakt en Microsoft was nog niet zo nadrukkelijk aanwezig.
Met behulp van Lynx (text-only browser) surfen via Unix was gemakkelijk en gebruiksvriendelijk.
Zelfs onder Dos heeft het nog lang geduurd voordat de toegankelijkheid zo slecht werd dat Internet-Explorer en een goede screenreader verplicht werd.

De grote omwenteling (1996 t/m 1998)

Ik had nog adem genoeg voor de volgende uitdaging en deze kwam uit de wereld van de netwerken en de fusie met de BVG.
Gelukkig lieten de routers van Cisco en de Vax VMS en Pathworks van de BVG zich zeer toegankelijk met Telnet en Terminal-emulatie beheren.

Mijn laatste jaren bij de Detam (Cadans) had ik me steeds meer beziggehouden met advies op technisch vlak maar ook met het o.a. coordineren van de verhuizing van de Detam naar de BVG.

Verder stond deze periode in het teken van het MCSE-traject, diverse bedrijfscursussen voor ITIL, projectmanagement en (vooral) het onderzoeken waar mijn grenzen lagen.
Deelname aan een adviesgroep die als tegenhanger voor de projectgroep Systeemintegratie moest dienen, toonde aan dat mijn kracht steeds meer lag in het uitdenken van concepten en oplossingen. De stap naar projectmanagement en consultancy was dus gering.
In deze tijd maakte ik ook kennis met Suzanne van den Bercken en trad ik toe tot het WNI-Team wat later DITO werd, in de rol van technisch adviseur.

Doordat de automatiseringsafdeling slachtoffer werd van Outsourcing, had ik er voor gekozen om mijn heil in de commerciele sector te zoeken.

KSI (1998 t/m 2000)

Mijn eerste stap op het pad der commercie kwam in de vorm van een betrekking als consultant bij het softwarebedrijf KSI, waar ik al wat freelence werk voor had verzet.
Ik werktte inmiddels volledig met Windows door middel van Supernova.
Verder stond het jaar in het teken van het CNE-traject en flink wat studie.
Mijn vaardigheden moest ik glashard bewijzen en de overgang naar een commercieel bedrijf was voor mij werken in een hogere versnelling.
Non-proffit organisaties werken nu eenmaal in een ander tempo.

Het prestatie gericht werken in de commercie zorgde voor veel te overwinnen hindernissen.
Gelukkig had ik een leuk team van collega's op de afdeling.
De eerste tijd werd gekenmerkt door veel praktijk, aangevuld met advies en ontwerp van technische- maar ook organisatorische aanpassingen.
Door strategische overnames verdriedubbelde het bedrijf in omvang en nam het werkaanbod stormachtig toe.

Het jaar 2000 betekende voor mij een volgende stap in mijn loopbaan.
In rap tempo had ik (met wat dwang) in versnelt tempo bedrijfspsychologie opgepakt.
In het kader van loopbaanorintatie wilde KSI met mij een meer adviserende kant kiezen.

Los van wat kleine freelance klusjes, heb ik de meeste tijd besteed aan studie.
KSI groeide te hard en had te kampen met een teruglopende markt, wat voor mij inhield dat het management nog sterker aandrong op het behalen van rendement.

Er is een artikel verschenen over mijn werk in deze periode.

In Fofig-ICT het nieuwsblad van de Fofig (een belangenvereniging voor ouders van visueel gehandicapte kinderen), omschrijft Dorine in 't Veld op een goede objectieve wijze met welke problemen ik te kampen had.
De site is er inmiddels niet meer, maar in de archieven van Google is de pagina nog steeds op te vragen.

Het artikel is te vinden op:

www.fofig.nl/ict/spec2000/sp15.htm

2001: Het jaar van de beproeving

Als u naar mijn CV kijkt zult u zien dat 2001 het jaar was van veranderingen.
Eerst maakte ik deel uit van een ontslagronde doordat KSI door Centric werd overgenomen en moest ik mijn studie afbreken waardoor in alleen een generalisatie kon behalen.
Vervolgens mislukte een zelfstandige doorstart met een kleine groep van 15 mensen, hierna gevolgt door 5 maanden werk bij SBG dat al in de rode cijfers stond en uiteindelijk failliet ging en uiteindelijk werd ik een vliegende keep (consultant) bij Anite.

2001 heeft me wel geleerd dat je door altijd voorwaarts te gaan, veel klappen kan incasseren en dat je als gehandicapte ver komt als je maar in beweging blijft.
Door in 2001 drie keer over te stappen van werkgever heb ik ook geleerd wat zelfmanagement is.
Positief ingesteld dien je als gehandicapte te leren om jezelf te verkopen en bijvoorbeeld je blindheid als bijkomend verschijnsel te ervaren en niet als een last mee te dragen.

Jaren van groei (2002 t/m 2004)

In september 2001 kwam ik zoals gezegd in dienst van Anite, (later Q&R en weer later Databalk).
Mijn werk was veelzijdig en in twee groepen in te delen.
Aan de ene kant was ik altijd bezig met de techniek, maar de organisatiekunde en de procesgang rond personeel ging ook steeds meer deel uitmaken van mijn takenpakket.

De basis waar vandaan ik mijn werk verrichtte vormde de Remote Support-afdeling.
Andere activiteiten waren onder anderen het ontwerpen van concepten en procedures, ondersteuning van een Masterclass, kennis- en kwaliteitsmanagement, Change-management en het beheren van software-contract en SLA's.
Helaas zorgde het terug kopen door het management van het moederbedrijf in Engeland voor een forse cultuuromslag.
Later resulteerde dit in een totale overname door het zusterbedrijf Databalk en maakte ik weer deel uit van de eerste saneringsronde.

Wel trad ik toe als adviseur bij de stichting Sonokids, wat eigenlijk de opvolger van DITO vormde.
De werkzaamheden en kennis van beide stichtingen werd geintegreerd en is tot op heden zeer succesvol in de uitvoer van vele projecten en middelen.
(zie verwijzing op de hoofdpagina)

Jaren van inzicht (2005 t/m 2007)

In 2005 begon ik als procesmanager/Consultant bij het bedrijf Tribase.
Ik hield mij zowel bezig met techniek, ITIL-procesafhandeling en presales. ProRail en de moederbedrijven van Tribase (BAM, Volker Rail en Strukton) waren de grootste accounts.
Tevens werd mijn takenpakket verder uitgebreid met advies in zaken als proactief netwerk- en systeembeheer, tactisch kennis- en innovatiemanagement en de strategie van het bedrijf.
Dit alles betekende dat ik voor het eerst een volledig sturende functie vervulde.
In 2006 slaagde ik voor een studieleergang bedrijfswetenschappen en was mijn afstudeeropdracht deels gebruikt als advies voor de omvorming van het bedrijf.

In 2007 had ik mijn Master NLP behaald, om mijn bedrijfspsychologie meer gestalte te geven.
Het bleef en is nog steeds lastig om studiemateriaal snel en toegankelijk te verkrijgen.
non-verbale communicatie vereist nog steeds veel aandacht, maar het voordeel hiervan is dat ik over steeds meer interventies beschik om mijn gestelde doelen te kunnen bereiken.

Verder pakte ik nog een Fasttrack Linux mee, trad ik toe tot de Open Doc-Society, het gebruikersplatform Aangepast Lezen en werd mijn werk voor Sonokids geintensiveerd.
(zie projectenpagina)

De nieuwe weg (2008 tot heden)

In 2008 besloot ik zelf Tribase te verlaten en al mijn vergaarde kennis te bundelen in een transparant functieprofiel, dat onveranderd is gebleven.

Ik maak als adviseur en tactisch manager deel uit van een team in verschillende overheidsorganen in de sectoren veiligheid en handhaving en maak mijn gespecialiseerde kennis bruikbaar voor de organisatie, pas deze toe in projecten en adviesvragen van de interne of externe klant en behandel complexe zaken.
Ik coach collega-adviseurs en ik neem het voortouw bij de verbetering en ontwikkeling van diensten en functionaliteiten. Vanuit mijn vakgebied fungeer ik als tussenpersoon tussen de IT-dienstverlener en de organisatie.
Ik adviseer over wijzigingen en vernieuwingen op ICT-gebied en neem deel aan het vormen van het ICT-beleid of aan te bieden service.
Hierbij ligt de nadruk op open standaarden, vernieuwen en borgen van kwalitatief hoogstaande dienstverlening, verandermanagement, motiveren en samenstellen van teams en het afstemmen van het gebodene op de behoeften van de organisatie.
Deze werkzaamheden voor ik uit voor diverse overheidsinstellingen uit de OOV-keten.

Om verder te leren van andere kennisgebieden neem ik nu ook deel aan de PolderLinux Usergroup, die tot doel heeft kennis te delen door middel van lezingen die de leden op tourbeurt voor elkaar geven.

Een ander initiatief is Holland Open, die als een soort stuurgroep de kwaliteit van open standaarden onderzoekt en er naar streeft om hier modellen voor te ontwerpen.

Verder heb ik nog steeds zitting in de Open-Doc-Society (zie projectenpagina), help ik met het Grassrootsproject "One Laptop Per Child" en was ik ik in 2008 raadslid van de gebruikersraad van Aangepastlezen, dat deel uitmaakt van de NOB.

Als laatste is zinvol om te vermelden dat ik per oktober 2010 de Master Human Development bij de Schouten & Nelissen University heb afgerond.
Deze studie beweegt zich op het snijvlak van de organisatiekunde, HRM, sociologie,organisatiepsychologie en het verbinden van deze deelgebieden in verandertrajecten en transities.
Ik heb gekozen voor een generalisatie die de focus zowel op conflictmanagement als veranderkunde legt.

Mijn passie blijft onverminderd groeien en wordt ontleend aan het feit dat ik mensen kan motiveren en inspireren om samen iets moois en zinvols te scheppen.
Het is niet voor niets dat 70 procent van de projecten en verandertrajecten mislukt of de scope wordt bijgesteld.

Positie in de markt

Natuurlijk moet ik altijd tonen wat ik waard ben. Een handicap is nog steeds voor velen onbekend terein.
Snel in de auto springen en vlug werkzaamheden in een Serverruimte uitvoeren, of vergaderingen bijwonen op een lastig bereikbare locatie, blijven zware uitdagingen om te overwinnen. Headhunters of recruiters laten een gehandicapte consultant vaak vallen, ookal spreekt het ingeleverde Resume en bijbehorend profiel erg aan.
Jezelf duurzaam verkopen is nog altijd het beste.

Als laatste is het overnemen van systemen in een grafische omgeiving en het bedienen van zeer uitgebreide applicaties meestal ook een uitdaging. Niet alles is even netjes volgens standaarden en richtlijnen ontwikkeld.

Voor mij geldt echter net als voor anderen dat het werken in een team het beste werkt als taken en vaardigheden op elkaar aansluiten. Ik houd me bezig met de taken die niet in conflict komen met mijn handicap. Het blijft per slot van rekening werk dat tussen de oren plaatsvindt. Visuele effecten leiden me niet af en het geheugen wat gewoonlijk bij een ziende voor het vastleggen van beelden is gereserveerd wordt nu voor opslag van kennis benut. Vaak hebben collega's mij de lopende encyclopedie genoemd. Dit compliment heb ik misschien te danken aan mijn gedreven zoeken naar nieuwe mogelijkheden om mijn werk te kunnen doen. Advies, ontwerpen van concepten en procedures, projectbegeleiding, coaching en accountmanagement, het zijn allemaal zaken die goed zonder zicht kunnen worden uitgevoerd.

Een feit blijft echter wel dat met studie en aantoonbare ervaring altijd meer dan gemiddeld gepresteerd moet worden. Als gehandicapte moet je altijd doordrongen zijn van het feit dat je veel meer dan je "gezonde collega's" moet bieden om op te vallenvoor de snel zoekende personeelsconsulent, die met een zeer grote keuze aan mensen te kampen heeft.

De praktische uitvoering

Voor het beheer van VMS, Mainframe, Unix- en Linux-systemen, zijn er eigenlijk geen problemen. Alles is inzichtelijk doordat standaard alles op tekst gebaseerd is. Doordat ik nu volledig aan de sturende kant werkzaam ben, bestaat mijn werk nu uit consultacy en inspireren, maar ik kijk nog steeds graag in de ICT-keuken en houd mijn kennis actueel. Ook bemiddelen, conflictbeheersing en bijsturen in het werkaanbod zijn zaken van iedere dag.

Toch blijft het noodzakelijk dat ik beschik over toegankelijke informatiebronnen. Het is daarom nuttig om ook bij de Tools stil te staan. Supernova/Hal als screenreader schoot in het verleden (en helaas nu nog) te kort. De opkomst van Windows XP en Windows 7, het kunnen beheren van zaken als Web-, Mail Terminal- en Applicatie-Servers, maakte dat ik moest overstappen naar Jaws For Windows, waarvan ik nu versie 12 gebruik. Hierdoor zijn alle aspecten van Windows en Internet toegankelijk en zijn Java-applicaties ook gedeeltelijk ontsloten.

Voor zaken die wat minder door Jaws worden ondersteund gebruik ik Windoweyes 7.2. Deze screenreader heeft betere ondersteuning voor Microsoft Office documenten en diverse applicaties als CA Unicenter, HP Openview en MS SQL-Server en de Mozilla-applicaties als Firefox en Thunderbird.
Ook Sharepoint en Visual Studio worden door deze toepassing ontsloten.

Beide screenreaders ondersteunen het gebruik van Citrix en Windows Terminalservice. Door de applicatie bij klanten te installeren kan ik net als een ziende collega beheer uitvoeren, applicaties gebruiken of aanpassen.
Een VPN met een Telewerkplek vormt geen probleem. Als laatste is de NVDA-screenreader steeds meer in staat om snel (zonder installatie van extra drivers) snel inzage in de Windows-desktop te geven en gebruik ik voor de Mac de ingebouwde screenreader Voice-Over en Orca voor de Linux-Gnome desktop. Door mijn huidige afspraken met Gwmicro ben ik gemachtigd het pakket meerdere malen te installeren en voor Jaws is mijn licentie aangepast, waardoor ik maar een enkele client-licentie nodig heb. Netwerkcomponenten als firewalls, routers, switches, zijn via Telnet of SSH ook zonder problemen te besturen en (met de opkomst van de ingebouwde Web-interfaces) gedeeltelijk sneller te bedienen.
Op mijn Besturingssystemenpagina heb ik de mogelijkheden van Remote Beheer verder uiteen gezet.

Verder gebruik ik de volgende hulpmiddelen:

Een Optelec BC640 Brailleterminal voor weergave van tekst in braille, waarvan ik er meerdere in mijn bezit heb om meerdere werksituaties gelijktijdig het hoofd te bieden.
Als aanvullende stemmen gebruik ik Fluency Dutch, Realspeak en Brightspeech.

Een Plextalk PTR-2 Daisy-speler is noodzakelijk voor het lezen van boeken en het gebruik als recorder voor het opnemen van besprekingen die dan middels een index kunnen worden gearchiveerd. (Daisybook)

Een Pacmate Omni zet ik in als toegankelijke PDA. Deze heeft Windows Mobile 2005 als besturingssysteem en een ingebouwde mobiele versie van Jaws.

De Gnome-desktop bedien ik met de Orca-screenreader en NVDA voor Windows zet ik als screenreader in om andere Pc's te onderhouden zonder dat ik aangepaste software moet installeren.

Als laatste gebruik ik Mobilespeak als standaard screenreader voor mijn Nokia N78 mobiele telefoon.
Hierop zit ook GPS en de Opera browser. Verder beschik ik over een kleurherkenner en wat tools voor Remote beheer.

Toekomstperspectief

Door al deze ontwikkelingen ben ik nu zeer goed in staat een vertaalslag te maken tussen techniek, de mens die deze gebruikt en de organisatie waar hij deel van uitmaakt. De aansluiting met de organisatie blijft altijd iets wat continu moet worden bijgesteld. Het gaat in het leven uiteindelijk om de vaardigheden en niet om de tekortkomingen. Met vaardigheden verdient de mens geld en met eerlijkheid en oprechtheid is de relatie met de klant of collega gegarandeerd.